De eeuwige twijfelaar

BLOG   •   6 februari, 2019

Be your own kind of beautiful
Ja, jij!
I

Ik geef het toe, ik kan wel tijdje tobben over zaken. (dat zegt mijn man toch vaak)
Beslissingen nemen niet altijd mijn sterkste kant geweest.
Maar ECHT, ik word er steeds beter in…ik twijfel zelf of ik nog vaak twijfel (hihi).

#ikkeerevenverterugindetijd#

De eeuwige twijfelaar…of toch niet meer?

Ik was altijd verondersteld geweest een simpel pad te nemen, althans dat was wat mijn omgeving me voorschotelde.
Maar, that’s not me…er zit ook al altijd een rebel in mij die liever zijn eigen ding doet. Mijn eigen goestje…ik kan het wel zelf.
Ik ben enig kind en was dan ook steeds om mezelf afgestemd. Mijn ouders leerden me goed mijn plan trekken.
Als ik iets wilde (buiten wat ik van hen als nodige basis bekwam), moest ik er zelf voor werken. Voor wat, hoort wat.
Ik werd dus vroeg “zelfstandig” opgevoed. Vanaf mijn vijftiende ging ik voor mijn eerste vakantiejob.
En ik moet toegeven, ik heb nooit zonder werk gezeten…

Mijn laatste jaren in humaniora studeerde ik menswetenschappen.
Ik was geboeid door de mens zelf en de reden waartoe iedereen bewogen wordt. (en nu nog steeds)
Dus toen ik op mijn 18e moest kiezen welke richting ik met mijn leven uit wilde, zag iedereen me wel iets doen binnen de social sector…
of in de wiskunde zelf (daar was ik toch goed in…NOT).
Ik had iets in mijn hoofd, iets creatiefs. Ik dacht wel aan architectuur, maar wiskunde was echt niet mijn ding (wat iedereen ook veronderstelde).
Ik had in de film van de “Gremlins” (ja, echt) een glimp opgevangen van iemand aan een grote tekentafel die iets in de reclame deed, vooral tekenwerk.
Ja, dat wilde ik graag gaan doen…maar wat moest je daar voor studeren?
Na een gesprek met een graficus, bleek heel klaar en duidelijk wat ik wilde: ik zou grafisch ontwerper worden!
3 Volle jaren beleefde ik de tijd van mijn leven op de Arteveldehogeschool in Mariakerke en tijdens het kotleven in Gent.

Al snel geraakte ik aan werk. Maar in elke job kwam de twijfel de kop opsteken.
Was dit het nu? Kon ik niet verder geraken? Hoe kon ik mijn eigen ideeën uitwerken?
Bij Miller Graphics vond ik een heel gevarieerde en uitdagende job. Maar toch kon ik niet volledig mijn ei leggen.
Een bijberoep leek me wel interessant om alle leuke projecten die zich in mijn privé aanreikten, te realiseren.

Huwelijk Clem & Lieselot
12 augustus 2011 – onze trouwdag – op een boot op de oude Leie

In augustus 2011 trouwden we.

De mooiste dag van mijn leven!
Toen ik na een zalige huwelijksreis in Finland, terug aan het werk ging, kreeg ik de bemerking dat mijn carrière er nu waarschijnlijk wel op zat…dat ik nu en gezin zou stichten…dat ik mijn ambities dus wel langs de kant zou moeten schuiven…
WAT?
Ik, die er steeds voor meer dan 100% voor ga, die geen enkele (leuke) uitdaging uit de weg ging…zou niet meer ambitieus zijn…
De twijfel kwam naar boven…maar ik deed deze job echt graag en wat was mijn andere optie (want we hadden ook net 5 “Doe-het-zelf”-bouwjaren achter de rug)
Ik kon mijn zekerheden nu toch niet opgeven? We hadden nog zoveel te doen.

In 2012 werd ik zwanger van mijn eerste zoontje, Mon. Ik genoot met volle teugen en zal mijn tijd samen met hem al helemaal zitten.
Ik dacht na hoe ik werk en leven op elkaar kon afstemmen, want die carrière kon ik duidelijk opbergen bij mijn werkgever.
De leuke opdrachten dienden zich eerder in mijn bijberoep aan.
Toen ik bevallen was en onderhandelde over mijn ouderschapsverlof (om meer bij Mon te zijn), kreeg ik eerst de wind van voren.
Uiteindelijk werd er ingestemd met mijn opties. Ik werkte van 7u ’s ochtends tot 14u ’s middags en daarna zou ik mijn tijd met Mon spenderen…en met mijn bijberoep…en met mijn man en vrienden…ik werd het al gauw moe, want de leukste opdrachten kreeg ik thuis. Op het werk werd ik een echte DTP-er en mocht ik dus minder vormgeven.
Na 5 maand terug bij de baas, besloot ik halsoverkop mijn job op te zeggen. Mijn man zat uitzonderlijk in Nederland voor het werk.
Over de middag belde ik hem dat ik mijn job had opgezet, alle zekerheden langs de kant, maar ik had een sterk plan! Ik zou zelfstandig worden!

Geen twijfels meer…

gewoon dromen najagen en de leukste projecten aannemen die me deden dansen.
Om mijn zekerheden niet op te geven, koos ik voor freelance jobs, bij echt de tofste bureaus.
Ik kon werken waar ik al altijd van droomde, zoals vb. bij GBL studio.
Maar het was een ratrace…met vaste werkuren van 8u tot 17u. Ik besefte meer en meer dat dat niet echt mijn ding was.
Ook tijd zoeken om af te stemmen met mijn kinderen en me verantwoorden als het eens niet kon, daar had ik het lastig mee.
Ik wilde een betrouwbare partner zijn, ik ben steeds oprecht. En ik had het gevoel dat mijn kunnen nog elders lag.
Ik wou helemaal mijn eigen ding doen, mijn eigen stijl de wereld insturen, mijn eigen verhaal waarmaken.

Twijfel…twijfel…zekerheid of vrijheid?

Ik was ondertussen zwanger van Morris en ik ging weer aan het denken. Die zwangerschappen zetten je wereld op zijn kop en laten je nadenken over de echte waarden in het leven.
Ik wilde gauw weer aan de slag, geen klanten/reclamebureaus teleurstellen maar ook tijd met mijn zoontje doorbrengen. Een onmogelijk combi en dat vierde zich uit in een postnatale depressie. Gelukkig had mijn omgeving dit snel door. De thuiszorg en mijn man trokken aan de alarmbel en gunden me alle rust die ik nodig had om weer voluit te gaan.

Travak 2017
Travak-deelneemsters- anno 2017 in Fuerteventura

Toen kruiste Zeker van Haar Zaak mijn pad, met een online businessschool waar je je vrijheid kan terugwinnen.
Een bedrijf opbouwen dat helemaal je ding is, een betere omzet genereren en de nodige tools om tot echt resultaten te komen.
Ik had weer zekerheid: TRAVAK. Ik moest het NU doen! Ik zag er alle voordelen van in, en schreef me heel spontaan in.
Want ik geloofde er echt in.
Het was financieel een grote som, maar ik wou er echt voor gaan. Ik wist dat dit zou renderen!

De scheiding

…tussen mezelf en de “twijfel” werd groter. (en elke dag nog)
Ik kreeg zekerheden: een super netwerk waar ik op kan bouwen, gericht advies om mijn eigen richting te kunnen uitvaren, kennis van talentvolle experts (Silvia Derom, Caroline Huys, Kathleen Steegmans (2017), Yana Wuyts, Céline Vroman en Lien De Pau) en een schip onder mijn gat van Lien zelf! Ondertussen volgde ik ook de 30-dagen Challenge van Gerrit Vroman, wat me alle kennis bijbracht over sociale media.
Ik had dus alle tools in handen om mijn leven te sturen.
Ik heb (minder) angsten en twijfels en geloof echt in mijn eigen kunnen. Ik leef hiervoor en dit is wat ik het liefste doe!
Mijn bedrijf is in volle groei, ik heb een gelukkig gezin en een mega-netwerk aan ondernemende vrouwen (en mannen) waar ik steeds kan op afstemmen.

En als elk jaar gun ik me daarom ook een reisje naar Fuerteventura, de homebase van Lien De Pau. Ja, die van Travak.
Samen met een zotte bende (mastermind) onderneemsters die me hogerop helpen.

Ik kan enkel maar dank uitspreken voor dit (levens)traject zodat ik elke dag de mooiste en leukste ontwerpen kan maken voor mijn klant!

Droom je ook van meer als ondernemer?
Overweeg je stappen om voluit voor je zaak te gaan?
Wil je verder stappen zetten in je eigen bedrijf?

Schrijf je nu in via deze link.

Inschrijven kan nog t.e.m. vrijdag 8 februari (dan sluiten de deuren tot volgend jaar)
Dus ga er dit jaar voor… jou tijd is NU!

By | 2019-02-06T16:30:33+00:00 februari 6th, 2019|Blog|